Ik ben het er mee eens dat de huidige regelgeving tot knelpunten leidt. Ik ben het er ook mee eens dat dit vervelende financiële consequenties heeft voor eigenaren. Ook ben ik vaak een voorstander van pragmatische oplossingen. Maar, ik heb grote twijfels bij dit initiatiefvoorstel. Naar mijn idee worden er twee belangrijke denkfouten gemaakt in dit initiatiefvoorstel. In dit artikel zal ik toelichten wat er naar mijn idee niet klopt.

De eerste denkfout is de focus op de huidige eigenaar of gebruiker. In de inleiding van het voorstel worden diverse situaties geschetst waarin onze huidige regelgeving tot knelpunten leidt. Hoewel er verschillende argumenten door elkaar lopen (behoud van cultuurhistorie, kapitaalsvernietiging) wil ik me hier concentreren op het argument dat ‘de bewoner de eventuele overlast van een agrarisch bedrijf voor lief nemen’. Natuurlijk zijn er veel mensen die zich aanpassen aan het leven op het platteland. Zij weten dat geur en het geluid van tractoren horen bij de rurale idylle. Er zijn er ook die met de huidige wet in de hand hun agrarische buurman er op wijzen dat hij te veel overlast veroorzaakt. Beide standpunten zijn goed verdedigbaar.

Onze ruimtelijke ordening is dan ook niet gebaseerd op de mening van degene die toevallig op dit moment eigenaar of bewoner is. Ons stelsel richt zich op de plek en de kwaliteit, de mogelijkheden en de onmogelijkheden van die plek. Dit ongeacht degene die op die plek woont. We hebben hiervoor algemeen geldende regels die publiekrechtelijk en langs democratische weg zijn vastgelegd. Naar mijn idee een eerlijk systeem dat (voor zover mogelijk) helderheid biedt aan alle betrokkenen. Helaas ook een systeem dat niet voor iedereen positief uitpakt. Maar, dat laatste wil niet zeggen dat we dan maar uit moeten gaan van de mening van een huidige bewoner en van wat hij of zij acceptabel vindt. De denkfout is daarom dat niet uitgegaan moet worden van de wensen en gevolgen van de persoon maar van die van de plek.

De tweede denkfout zit ‘m in de getrapte normering die wordt voorgesteld. We hebben (opnieuw langs democratische weg, dus voor iedereen geldend) afspraken gemaakt over de milieukwaliteit die wij minmaal willen garanderen voor woningen. Dit hebben we bijvoorbeeld gedaan voor de geur die afkomstig is van agrarische bedrijven. Blijkbaar vinden we met zijn alleen dat vee een geur verspreid die zich niet verdraagt met een woonomgeving. We hebben dit dan ook vastgelegd in de Wet geurhinder en veehouderij.

Zoals hiervoor al genoemd is de perceptie van geur voor iedere persoon verschillend. Wat de een ervaart als stank is voor de ander onderdeel van de beleving van het platteland. In de Wet geurhinder en veehouderij is daarom geprobeerd de geurbelasting te objectiveren. Dit wordt gedaan door geur uit te drukken in ‘odeurunits’. Daarbij hebben we normen vastgesteld voor de hoeveelheid geur die we acceptabel vinden voor woningen.

Zoals bij iedere norm zijn er situaties waarin de gestelde grens overschreden wordt. Als de woning op voldoende afstand van een agrarisch bedrijf staat is de norm geen probleem. Staat de woning dichtbij, dan is de norm wel een probleem. Erg logisch allemaal. Maar, in dit initiatiefvoorstel lees ik dat we een norm alleen hanteren in die situaties waarin het geen problemen oplevert. Op het moment dat we de grens van deze norm bereiken, dan gaan we hem niet toepassen. Sterker nog, we gaan een nieuwe (wettelijk vastgelegde) norm introduceren. Een heel vreemd voorstel natuurlijk. Hiermee maak je namelijk de norm zelf volledig overbodig. Het zou daarom zuiverder zijn geweest om voor te stellen gewoon helemaal geen geurnormering te hanteren in het buitengebied. Maar ik denk niet dat er een meerderheid is te vinden in de tweede kamer voor een dergelijk voorstel. De denkfout is dus dat je een norm niet moet hanteren als je er vanaf gaat wijken op het moment dat de norm van toepassing is. Daarmee maak je de norm overbodig.

Overigens denk ik dat geur voor de langere termijn niet de beperkende factor zal zijn voor het combineren van wonen en agrarische bedrijven. Door nieuwe technieken als luchtwassers zal de geuremissie aanzienlijk worden teruggedrongen.

Geluid daarentegen, lijkt me een veel groter probleem. Door de schaalvergroting neemt het aantal transportbewegingen op en naar het agrarische bedrijf toe. Ook toepassingen op het gebied van duurzame energie, zoals mestvergisting, zorgen voor een concentratie van transportbewegingen op agrarische bedrijven. Deze transportbewegingen leveren een geluidsbelasting op die naar mijn idee niet te combineren is met de functie wonen.

Ik stel daarom voor dit initiatiefvoorstel te beschouwen als de start van een discussie maar inhoudelijk niet te volgen. Deze discussie richt zich dan op de toekomst van het platteland en de transitie van agrarisch productielandschap naar en multifunctionele ruimte waarin functies gecombineerd worden. Een discussie die waarschijnlijk nooit afgerond zal zijn omdat de omstandigheden (wensen van eigenaren, technieken, publieke opinie etc.) continue veranderen. Als planoloog met een voorliefde voor het buitengebied ben ik stiekem wel blij met deze continue discussie.

Maar, alleen zeggen dat je het ergens niet mee eens bent is natuurlijk niet voldoende. Ik kan me best voorstellen dat de heer Van Heugten nu zegt: “Leuk dat je het niet eens bent met mijn voorstel, maar ik ruil mijn idee graag in voor een betere”. Daarom hierbij een tegenvoorstel.

Zoals gezegd zijn er nu eenmaal locaties waar ik geen woningen zou willen toestaan. Het ongelukkige feit is echter dat er wel woningen staan op die locaties, te weten de voormalige agrarische bedrijfswoningen c.q. afgesplitste tweede bedrijfswoningen. Een probleem voor de eigenaar, dat weliswaar meestal niet ontstaan is door de overheid, maar de overheid hoeft ook niet dwars te gaan liggen om tot een oplossing te komen.

De oplossing zit ‘m echter niet in het aanpassen van onze milieunormen maar in het aanpassen van de locatie. Wat we kunnen doen is het ‘recht’ om een woning te bouwen verplaatsbaar maken. Ik geef toe, een oplossing die niet zondermeer eenvoudig is. Je moet immers een passende locatie vinden, eigenaar kunnen worden van die locatie en vrijwel altijd moet je een bestemmingsplanprocedure doorlopen (met de bijbehorende onderzoeken). Maar, het is zeker geen onmogelijke oplossing.

Het vraagt echter wel om een goede samenwerking tussen de eigenaar van de ‘probleemwoning’, de gemeente en in sommige gevallen de provincie. Deze samenwerking vraagt ook om realistische afspraken over de financiële randvoorwaarden. Wanneer een gemeente of een provincie van mening is dat deze probleemwoning meer is dan het probleem van de eigenaar, zou je zelfs een subsidiemaatregel kunnen overwegen.

Het resultaat van deze oplossing is echter wel dat we een beleid voeren waarbij we woningen realiseren op locaties die geschikt zijn voor woningbouw. Dit in plaats van het kunstmatig aanpassen van onze milieunormen om een bestaande onwenselijke situatie in stand te houden.

Door: Vincent Brus

Oktober 2008 stelde het ministerie van VROM een negental snelwegpanorama’s vast, middels de structuurvisie ‘zicht op mooi Nederland’ (VROM, 2008). De snelwegpanorama’s zijn volgens het ministerie ‘open gebieden met unieke landschapskwaliteiten’ en bezitten kennelijk een dusdanige ruimtelijke kwaliteit dat zij middels een algemene maatregel van bestuur ook juridische bescherming krijgen.Interessant gegeven is dat tijdens de voorbereiding van de structuurvisie de burgers middels een burgerparticipatie gevraagd werd naar hun meest geliefde panorama (Bureau KLB, 2007). Uit dit onderzoek kwam naar voren dat veruit het grootste aantal respondenten de bossen van de Veluwe aanwezen (4,3% A1 Veluwe, 2,9% A50 Veluwe, 2,2% A28 Veluwe en 1,5% A12 Veluwe). Dit terwijl volgens de enge definitie van VROM op deze plekken niet eens sprake kan zijn van een snelwegpanorama! Criteria die voor de respondenten bij de keus voor hun favoriete panorama echter vaak leidend bleken te zijn, waren ‘uitzicht dat maar weinig voorkomt’ en ‘uitzicht naar beide kanten van de weg’.

De kwaliteit van uitzicht op een uitgestrekt bos om ons heen, wordt dus enorm gewaardeerd en biedt voor een aantoonbaar groot percentage van de mensen een bijzondere ruimtelijke kwaliteitservaring. Wij zijn echter van mening dat deze kwaliteit voor het grootste gedeelte op de Veluwe nog te veel verborgen blijft. De kwaliteit is namelijk zoveel groter en indrukwekkender dan wij ons nu beseffen en nu kunnen ervaren. Wat voor de Veluwe namelijk kenmerkend is, is dat er naast de zeer uitgestrekte bossen ook sprake is van een voor Nederlandse begrippen groot hoogteverschil. Er zijn echter weinig plekken waar we de indrukwekkende uitgestrektheid op een welhaast buitenlandse wijze, vanaf een heuveltop, in al zijn pracht kunnen aanschouwen. Alleen ballonvaarders en sportvliegers weten welke schoonheid wij bedoelen. Maar er liggen ook concrete kansen om dit perspectief op de kwaliteit van de Veluwe voor een ieder toegankelijk te maken.

Op enkele plekken, zoals op de provinciale weg tussen Apeldoorn en Amersfoort, wordt al een tipje van de sluier opgelicht. De weg ligt richting Nieuw Millingen in een rechte lijn en kent hier een groot verval. Direct langs de weg staan helaas bomen die een weids uitzicht over de bossen beperken tot een overigens wel mooi uitzicht over de lange zichtlijn van de weg. Er liggen echter kansen voor een voor Nederlandse begrippen ongekend uitzicht. Hiervoor moeten we alleen wel op een aantal strategische plaatsen het uitzicht verbreden door een aantal hectare bos te kappen en bijvoorbeeld te vervangen door mooie heidevelden.

Hiermee zou een uniek provinciaal wegpanorama kunnen ontstaan en een
nieuwe ruimtelijke kwaliteitservaring toegevoegd kunnen worden aan het huidige Gelderse ruimtelijke kwaliteitsmenu. Speurend over de topografische kaart doen zich overigens nog meer mogelijkheden voor om bijzondere uitzichten te creëren, bijvoorbeeld in de buurt van de Apeldoornse Julianatoren, alwaar een bijzonder uitzicht over de stad Apeldoorn te realiseren valt. Al met al concluderen wij dat via een aantal ingrepen nieuwe ruimtelijke kwaliteit op bijvoorbeeld de Veluwe gerealiseerd kan worden.

Door: Thomas Boelaars (consultant NIG RO) en Robert Lautenbach (projectleider gemeente Winterswijk)

Op dit moment is het nog zo dat er een onderscheid is gemaakt tussen licht vergunningplichtige bouwwerken en regulier vergunningplichtige bouwwerken. Na inwerkingtreding van de Wabo is iets of omgevingsvergunningplichtig of omgevingsvergunningvrij. De categorie omgevingsvergunningvrij is echter wel weer verdeeld in enerzijds de vergunningsvrije bouwwerken en de categorie vergunningsvrije bouwwerken mits passend in het geldende bestemmingsplan. Met deze laatste categorie wordt een groot aantal bouwwerken, dat nu nog licht vergunningplichtig is, vergunningsvrij zonder dat het aanwezige bestemmingsplan geweld wordt aangedaan. Deze gedachte past dan ook goed in het uitgangspunt van de Wet ruimtelijke ordening om het bestemmingsplan weer centraal te stellen.

Een opvallend punt is opgenomen in artikel 3, lid 3, sub a. Aangegeven wordt dat er geen omgevingsvergunning vereist is voor een dakkapel in het voordakvlak (of een naar openbaar toegankelijk gebied gekeerd zijdakvlak) indien er, naast een aantal afmetingseisen, geen redelijke eisen van welstand van toepassing zijn.

Met andere woorden, als er in uw welstandsbeleid voor dakkapellen in het voordakvlak (of een naar openbaar toegankelijk gebied gekeerd zijdakvlak) criteria zijn opgenomen, dient de betreffende burger wel een omgevingsvergunning aan te vragen die voldoet aan alle indieningsvereisten.

Vanuit mijn ervaringen met welstand zijn in veel welstandsnota’s voor dergelijke dakkapellen in zeer veel gevallen wel criteria opgenomen. Het is verstandig om de wettelijke omgevingsvergunningsvrije mogelijkheden te vergelijken met de bepalingen uit de welstandsnota. Hierbij gaat het niet alleen om de bepalingen met betrekking tot dakkapellen in het voordakvlak (of een naar openbaar toegankelijk gebied gekeerd zijdakvlak) maar ook eventuele sneltoetscriteria. Ik heb reeds bij een gemeente de verleende bouwvergunningen uit 2009 vergeleken met de straks omgevingsvergunningsvrije mogelijkheden. Bijna 1/3 van de vergunde werkzaamheden valt straks onder het omgevingsvergunningsvrije bouwen. Van de sneltoetscriteria kon tot 90% geschrapt worden aangezien de betreffende werkzaamheden onder het omgevingsvergunningsvrije bouwen komen te vervallen.

Al met al reden om de komende periode de huidige sneltoetscriteria onder de loep te nemen. Wellicht ook meteen een mooie gelegenheid om toch enkele welstandsvrije gebieden aan te wijzen of het burgerlid op te nemen in de welstandscommissie.

Door: Hans Stam (consultant NIG RO)

De motivatie om ruimtelijke plannen uit te besteden is tweeledig. Aan de ene kant gaat om capaciteitsvraagstukken, uitgedrukt in het aantal fte. binnen een afdeling en de hoeveelheid werk die zij kunnen verzetten. Aan de andere kant gaat om het inhuren van kennis die niet aanwezig is in de eigen organisatie. Beiden zijn in mijn ogen heel legitieme redenen om over te gaan tot uitbesteding. Niets aan de hand dus.

Adviesbureaus bezitten kennis van ruimtelijke plannen en de menskracht om hierover te adviseren aan gemeenten, dan wel een compleet ruimtelijk plan te leveren. Een adviesbureau is een bedrijf en heeft met haar activiteiten dus een winstoogmerk. Ook aan de kant van de adviesbureaus tot zo ver geen bijzonderheden.

In mijn dagelijkse werk zit ik als projectleider regelmatig aan de kant van de opdrachtgevers. Daarnaast spreek ik als senior consultant ook regelmatig adviesbureaus die optreden als opdrachtnemer. Hierbij viel mij op dat zowel opdrachtgevers als opdrachtnemers klachten hebben over elkaar. Wat daarbij verder opvalt is dat er hierbij niet één adviesbureau of één gemeente is dat er positief of negatief uitspringt. Of anders gezegd, iedereen klaagt over elkaar. En dat is natuurlijk heel raar want gemeenten en adviesbureaus werken al jaren samen.

Het voert te ver om in deze column een uitgebreide analyse te geven van deze situatie. Ik focus me daarom op één punt: de prijs. Mijn ervaring is dat gemeenten sterk sturen op de prijs van het adviesproduct dat ze kopen. Logisch, je werkt immers met belasting geld.

Maar, het blikveld van de gemeente beperkt zich hierbij vaak tot de prijs in de offerte aan de start van een project. En dat is niet logisch.

Deze offerte wordt immers vaak opgesteld in een fase van het project waarin het niet duidelijk is wat er precies moet gebeuren en wie dat gaat oppakken. Zo word je bij het maken van een bestemmingsplan vaak geconfronteerd met nieuw beleid halverwege je project of met een aantal inspraakreacties dat hoger ligt dan geraamd. Hierdoor gebeurt het maar al te vaak dat de uitendelijke kosten van de adviseur het geoffreerde bedrag (soms fors) overstijgen.

Dit probleem wordt slechts deels onderkend door het opnemen van stelposten in offertes. Verklaarbaar, maar hierdoor weet je als opdrachtgever niet goed wat je koopt en als opdrachtnemer niet welke opdracht je hebt aangenomen. Veel opdrachtgevers gaan hierdoor nog sterker sturen op de prijs in het offertebedrag in de hoop kostenoverstijgingen te voorkomen. Veel opdrachtnemers gaan op hun beurt hierdoor nog meer stelposten opnemen in hun offertes om de concurrentieslag op prijs te kunnen winnen. Een situatie die voor beide partijen ombevredigend is.

De oplossing hiervoor is dat je bij de start van je project niet alleen afspraken maakt over de hoogte van het offertebedrag, maar ook over de procedure die je gaat volgen bij meerwerk. Dit vraag een meer transparante sturing van de opdrachtgever en ook meer adviseurschap van de opdrachtnemer. Ik denk dat we door het maken van heldere afspraken het gevecht om de prijs in het offertetraject kunnen doorbreken. Mijn verwachting is dat we het daardoor weer over het gewenste product kunnen gaan hebben en we zowel de kwaliteit als de kosten beter in de hand kunnen houden. We gaan onze wederzijdse klachten dus ombuigen door samen een nieuwe aanpak te volgen

Door: Vincent Brus

Begin 2010 is het gemeentelijke landgoederenbeleid vastgesteld. Voor wat betreft nieuwe landgoederen is het beleid stringenter dan het bestaande provinciaal beleid. Hiervoor is gekozen omdat het eigen beleid meer aansluit op de specifieke kenmerken van het Winterswijkse buitengebied. Meest in het oog springende verschil is dat er binnen de gemeente sprake moet zijn van een oppervlakte van tenminste 10 hectare (in plaats van de wettelijke 5 hectare). Ook de zoekgebieden voor nieuwe landgoederen zijn beperkte dan de door de provincie aangegeven mogelijkheden. De locaties zijn gekoppeld aan de door in het Landschapsontwikkelingsplan (LOP) opgenomen ecologische verbindingszone.

Voor  nieuwe en bestaande landgoederen is een stappenplan opgenomen. Het stappenplan bevat duidelijke beslismomenten waardoor de planontwikkeling voor zowel de initiatiefnemer als de gemeente meer zekerheid biedt.  Het beleid bevat geen concrete lijst met al dan niet toegestane functies op bestaande landgoederen. Er wordt een beroep gedaan op de creatieviteit en het ondernemerschap van de landgoedeigenaren. De gemeente acht echter een combinatie van wonen en werken het meest kansrijk. Qua functieverandering wordt echter wel aangehaakt bij het regionale functieveranderingsbeleid.

Tijdens de bijeenkomst is de Toekomstvisie landgoed Kreil gepresenteerd en besproken. Het landgoed is 67 hectare groot en omvat een aantal verouderde woningen, deels verhuurd en deels leegstaand. Insteek is de woningen te moderniseren en te verkopen via erfpacht. Voor dit laatste wordt gekozen om de bewoners een binding te laten houden met het landgoed. Dit laatste is dan ook de insteek van de toekomstvisie: Identiteit – Cohesie – Rendement. Het hoofdgebouw zal verbouwd worden tot (recreatie) appartementen en moet ook de ruimte gaan bieden voor een restaurant in het hoge segment. Hiervoor zijn een aantal kandidaten met er is sprake van een kip – ei situatie. De kandidaat wil eerst weten wat er kan voordat hij een plan ontwikkeld terwijl de gemeente eerst wil weten wat de kandidaat wil zodat zij het geheel kan beoordelen. Een positief in het oog springend punt in de toekomstvisie is het opnemen van nieuwe “agrarische” functie in de vorm van bosbouw gecombineerd met een duurzame verwarmingsinstallatie en een werkverschaffingsproject voor mensen met begeleiding.

Uit de eerste gemeentelijke/ambtelijke reactie bleek dat zij verrast waren met de initiatieven van de landgoedeigenaresse. Veel van de punten uit de visie past binnen het gemeentelijk beleid. Slechts de omvang van de nieuw te bouwen woning vormt een echte uitdaging naast de noodzakelijke nieuwbouw voor de bosbouwactiviteiten.

Uit de afsluitende discussieronde kwamen nog een tweetal punten naar voren vanuit landgoedeigenaren. Zo vinden zij het wrang dat de bebouwingsmogelijkheden bij nieuwe landgoederen in veel gevallen ruimer zijn dan bij de herontwikkeling van bestaande landgoederen. Daarnaast missen zij nog een mogelijkheid voor het salderen/verrekenen van bebouwingsmogelijkheden tussen verschillende landgoederen en andere objecten. Dit omdat er meerdere eigenaren zijn die meerdere landgoederen in eigendom hebben.

Al met al vond ik het een zeer leerzame bijeenkomst waar ook de eigenaresse van Landgoed Kreil voordeel van heeft gehad. Zij gaat nu in ieder geval met een psotieve verwachting de plannen indienen bij de gemeente! Persoonlijk verwacht ik dat een salderingsmethode een meerwaarde kan hebben voor gemeentes met veel landgoederen binnen de gemeente. Per saldo kan hier voor de landgoederen een beter rendement gemaakkt worden terwijl de hoeveelheid “rood” in het buitengebied per saldo kan afnemen.

Door: Hans Stam

In maart 2000 werd op landgoed Brakkestein een contract gesloten tussen deministeries van LNV en VROM enerzijds en de provincies Limburg, Noord-Brabant,Gelderland, Utrecht en Overijssel en de VNG anderzijds. Het doel (naar aanleiding van het uitbreken van de varkenspest) van het contract was het genereren van financiële middelen door de bouw van maximaal 6500 extra woningen zodat stoppende veehouders financieel ondersteund konden worden. Hierdoor moesten duizenden oude stallen uit het buitengebied verdwijnen. Daarnaast moest ook het mestoverschot weggewerkt worden.

Bij mijn vorige werkgever, de gemeente Rijnwaarden, hebben we op een creatieve manier gebruik gemaakt van deze regeling. Als kleine gemeente waren we streng verbonden aan een zeer beperkt woningbouwcontingent van 6 woningen per jaar. In het verleden is grond aangekocht (op basis van het toen geldende streekplan) voor de bouw van 600 woningen in een uitbreidingswijk. Door beleidswijzigingen mochten deze 600 woningen niet meer gebouwd worden maar hadden we wel vele hectares grond in eigendom en werden we dus geconfronteerd met een groot financieel tekort. Tot 2015 had de gemeente nog de mogelijkheid om 46 woningen te realiseren. Door andere beleidswijzigingen moest dit reguliere contingent ingezet worden op inbreidingslocaties. Echter, in 2000 werd het door de ruimte voor ruimte regeling mogelijk extra woningbouwcontingenten te kopen. In de provincie Gelderland kostte een extra contingent

f 200.000 (ongeveer € 90.000). De “deal” die tussen de provincie en de gemeente werd gesloten was dat Rijnwaarden 20 extra contingenten zou kopen en deze, samen met de reguliere contingenten, in de uitbreidingswijk mocht inzetten. Door hier vervolgens royale kavels van te maken en de in de tussenliggende periode flink gestegen grondprijs, werd het mogelijk het geheel kostenneutraal af te sluiten. Na verloop van tijd werd het beleid weer gewijzigd en werd het contingentenbeleid vervangen door het concessiebeleid. Binnen de in onderlinge samenspraak vastgestelde grenzen werd de gemeente niet meer afgerekend op aantallen

woningen. Naar aanleiding hiervan is het plan voor de 66 woningen ingrijpend aangepast met als resultaat dat er nu een wijk gerealiseerd is van ruim 180 woningen bestaande uit een grote mix van dure kavels, goedkope koopwoningen (vanaf € 139.000) en betaalbare huurwoningen.

Door de ruimte voor ruimte regeling heeft de gemeente Rijnwaarden alsnog een fraaie groene wijk (kostenneutraal) kunnen realiseren. In 2009 ontving de gemeente de provinciale afrekening van de ruimte voor ruimte regeling. De provincie heeft haar taakstelling ruimschoots gehaald binnen de bestaande budgetten. Naar aanleiding hiervan is het “overschot” verdeeld onder de deelnemende gemeenten en heeft Rijnwaarden nog een fors bedrag teruggestort gekregen!

Door: Hans Stam

Bij een binnenplanse ontheffing (onder de Wabo een binnenplanse afwijking) zijn de regels waarbinnen de afwijking kan worden toegestaan opgenomen in het bestemmingsplan zelf. Veelal is ook de te volgen procedure opgenomen. Juist indien de procedure is opgenomen in het bestemmingsplan kunnen een groot aantal gemeente in de knel raken.

In artikel 3.7 Wabo is aangegeven dat bij een binnenplanse afwijking de reguliere voorbereidingsprocedure van toepassing is. Hierbij hoeft, in tegenstelling tot de uitgebreide voorbereidingsprocedure, geen ontwerp besluit ter inzage gelegd te worden. De reguliere voorbereidingsprocedure heeft een behandeltermijn van 8 weken welke eenmaal met maximaal 6 weken kan worden verlengd.

Veelal is de in het bestemmingsplan opgenomen procedure voor een binnenplanse ontheffing gekoppeld aan de Uniforme openbare voorbereidingsprocedure (afdeling 3.4 Awb). Hierbij dient een ontwerp besluit gedurende 6 weken ter inzage worden gelegd. Bij de binnenplanse afwijking onder de Wabo ontstaat hierdoor juist het probleem. Hoe kan een binnenplanse afwijking binnen maximaal 14 weken onder de Wabo worden afgehandeld indien een ontwerp besluit gedurende 6 weken ter inzage gelegd moet worden.

Het antwoord kan gevonden worden in enerzijds het zeer strak plannen van de ontheffing maar dan nog blijft de behandeltermijn zeer krap. Zeker als er zienswijzen tegen het ontwerp worden ingediend. De oplossing moet mijns inziens eerder gevonden worden in het schrappen van de betreffende bepalingen uit het gemeentelijke Handboek bestemmingsplannen en bij de nog te actualiseren bestemmingsplannen. Mocht de gemeente reeds beschikken over geactualiseerde bestemmingsplan moet de oplossing gevonden worden in een paraplubestemmingsplan waarmee de betreffende bepalingen uit de bestemmingsplannen worden gehaald. Met deze oplossingen wordt tevens in lijn gehandeld van de Wabo aangezien dergelijke bestemmingsplanafwijkingen voorzienbaar zijn. Gelet hierop is de terinzagelegging van een ontwerpbesluit niet noodzakelijk.

Buitenplanse kleine afwijking
Ook de zogenaamde kruimelgevallen (ontheffing op basis van artikel 3.23 Wro jo artikel 4.1.1 Bro) gaan over naar de Wabo. Op een flink aantal punten worden de ontheffingsmogelijkheden verruimd. Dit in combinatie met de verruimde mogelijkheden voor het vergunningsvrije bouwen maakt het voor veel gemeenten noodzakelijk het geldende ontheffingenbeleid te herzien en aan te passen aan de nieuwe regelgeving. Temeer omdat met actueel beleid en eventuele mandatering van de bevoegdheid naar de frontoffice vergunningen sneller verleend kunnen worden.

Buitenplanse afwijking
Met de komst van de Crisis en herstelwet zijn er al een aantal aanpassingen doorgevoerd met betrekking tot het projectbesluit. Met de komst van de Wabo vinden er meer ingrijpende wijzigingen plaats met betrekking tot het projectbesluit. Belangrijke wijziging is dat het college van B&W bevoegd gezag wordt voor de buitenplanse afwijking (projectbesluit) maar dat de gemeenteraad een verklaring van geen bedenkingen moet afgeven. Door deze af te geven verklaring kan een knelpunt ontstaan indien de gemeenteraad geen categorieën heeft aangewezen waarin een verklaring niet noodzakelijk is of wanneer het college een project dat niet past binnen de categorieën wil realiseren middels het toestaan van een buitenplanse afwijking.

Binnen de uitgebreide procedure onder de Wabo dient een beslissing binnen 32 weken (26 weken met een verlening van maximaal 6 weken) genomen te worden. Binnen deze periode dient het ontwerpbesluit gedurende 6 weken (conform afdeling 3.4 Awb) ter inzage gelegd te worden. Bij dit ontwerpbesluit dient de verklaring van geen bedenkingen gevoegd te zijn. Als het project niet past binnen de aangewezen categorieën dient u dus eerst naar de raad te gaan voordat een ontwerpbesluit ter inzage gelegd kan worden. Na deze termijn zal u nogmaals naar de raad moeten om de definitieve verklaring van geen bedenkingen te verkrijgen.

Op basis van mijn ervaringen bij gemeenten, wordt het een hele procedurele en planningstechnische uitdaging om binnen de maximale periode van 32 weken 2 maal naar de raad te gaan, de ruimtelijke onderbouwing op te (laten) stellen, onderzoek te doen en het ontwerpbesluit 6 weken ter inzage te leggen. Om deze uitdaging goed het hoofd te kunnen bieden, zijn er een aantal opties.

Naar aanleiding van de procedurele uitdaging kan natuurlijk al eerste overwogen worden de raad te verzoeken de categorieën waarvoor geen verklaring van geen bedenkingen noodzakelijk is te verruimen. Dit kan echter op politieke weerstand stuiten zeker als er recent categorieën zijn aangewezen.

De tweede mogelijkheid is het totaal niet meer (willen) voeren van afwijkingsprocedure. Los van de juridische vraag of dit haalbaar is, kan je jezelf afvragen of er echt geen situaties zijn waarbij je wel een afwijkingsprocedure wilt hanteren. Temeer omdat een buitenplanse afwijking bepaalde voordelen heeft.

Meeste kans van slagen heeft in mijn ogen de 3e en laatste mogelijkheid en dat is het stimuleren van vooroverleg. Op het moment dat een initiatiefnemer en gemeente reeds vroegtijdig met elkaar in contact treden, kan een op hoofdlijnen uitgewerkt plan de basis zijn voor een te sluiten intentieovereenkomst. Veelal zijn er tekeningen die gekoppeld worden aan deze overeenkomst. Waarom deze overeenkomst inclusief tekeningen niet voorleggen aan de gemeenteraad en ze, al dan niet met randvoorwaarden of nadere kaders, te laten besluiten dat een verklaring van geen bedenkingen niet noodzakelijk is?

Door: Hans Stam (consultant NIG RO)

Voor een opdrachtgever zijn wij op zoek naar een enthousiaste en gedreven:

Medewerker bouw- en woningtoezicht en handhaving (vast)

Taakomschrijving:

• Het begeleiden, coördineren en uitvoeren van het gehele bouwvergunningenproces.
• Het toetsen van (complexe) bouwaanvragen aan de van toepassing zijnde voorschriften betreffende bouwtechnische, planologische en algemene aspecten.
• Het afwegen van te verlenen vijrstellingsprocedures op het gebied van de (nieuwe) Wet op de ruimtelijke ordening.
• Het verstrekken van informatie inzake algemeen planologische en bouwkundige aangelegenheden (bouwmogelijkheden, procedures en regels).
• Onderhouden van contacten met architecten, aannemers, opdrachtgevers, projectontwikkelaars, makelaars, installateurs, constructeurs, burgers en collega’s binnen de organisatie.
• Het signaleren van ontwikkelingen in klantbehoeften en input leveren voor de vertaling hiervan binnen de organisatie (kan wellicht tot productvernieuwing leiden).
• Het controleren van bestaande en in aanbouw zijnde (complexe) bouwwerken op naleving van bouw- en RO-vergunningsvoorschriften.
• Het functioneren als adviseur en secretaris van de Welstandscommissie en als adviseur met betrekking tot het bouwvergunningenbeleid.
• Het handhaven van Ruimtelijke Ordening regelgeving, bouwregelgeving en aanschrijving en eventueel dwangbevel.

Functie eisen:

• Je hebt een relevante opleiding op HBO niveau  (bijvoorbeeld bouwkunde).
• Je bent in bezit van het diploma ABW 1 en 2.
• Je hebt ervaring met het traject rondom bouwvergunningen.
• Je staat stevig in de schoenen en bent enthousiast.
• Je kan in een teamverband samenwerken.
• Je hebt probleemoplossend vermogen.
• Je bent klant- en resultaatgericht.
• Je kan zelfstandig werken.
• Je werkt accuraat.
• Je bent flexibel.
• Je bent communicatief (mondeling en schriftelijk).

Enthousiast geworden? Neem voor meer informatie contact op met onze  recruiter Rebecca Broek via telefoonnummer 035-6250505 of stuur een e-mail naar rebeccabroek@nig.nl

Voor een opdrachtgever zijn wij op zoek naar een enthousiaste en gedreven:

Verkeerskundige (vast)

Taakomschrijving:

• Het opstellen van de verkeers- en vervoerskundige beleidskaders, randvoorwaarden en uitgangspunten voor de te ontwikkelen verkeers- en vervoersplannen.
• Het ontwikkelen van het verkeers- en vervoersbeleid.
• Ambtelijk vertegenwoordiger op het beleidsveld verkeer en vervoer.
• Het deelnemen aan project- en werkgroepen.
• Het houden en analyseren van verkeersonderzoeken en op basis daarvan voorstellen doen.
• Het opstellen van B&W/raadsvoorstellen en –besluiten.
• Het voeren van overleg met andere overheidsinstellingen, politie, belangengroeperingen en burgers.

Functie eisen:

• Je hebt een relevante opleiding op HBO niveau  (bijvoorbeeld verkeerskunde).
• Wij vragen minimaal drie  jaar relevante ervaring.
• Je hebt brede interesse op het gebied van verkeer en vervoer.
• Je bent klant- en servicegericht.
• Je hebt een professionele werkhouding.
• Je hebt visie voor beleidsontwikkeling.
• Je kan goed samenwerken en hebt inlevingsvermogen.
• Je kan goed plannen en organiseren.
• Je bent communicatief (mondeling en schriftelijk).

Enthousiast geworden? Neem voor meer informatie contact op met onze  recruiter Rebecca Broek via telefoonnummer 035-6250505 of stuur een e-mail naar rebeccabroek@nig.nl

Voor een opdrachtgever zijn wij op zoek naar een enthousiaste en gedreven:

Strategisch adviseur Ruimtelijke Ordening en Economische Zaken (vast)

Taakomschrijving:

• Je bent binnen het team verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het ruimtelijk en economisch beleid en vormt daarmee de verbindende schakel tussen je collega adviseurs die de volgende aandachtsgebieden bestrijken: maatschappelijke ontwikkeling, wonen, welzijn en zorg, bereikbaarheid, natuur en landschap, milieu en water.
• Je hebt een actieve inbreng in de structuurvisie en voor deelgebieden.
• Je geeft mede vorm aan de bestuurlijke ambitie in regionale verbanden, bent er ambtelijk vertegenwoordiger en benut je netwerk.
• Je geeft mede sturing en invulling aan bovengemeentelijk beleid op gebied van RO/EZ (bijv. provinciale en regionale structuurvisies).
• Je bent verantwoordelijk voor het opstellen en uitdragen van gemeentelijk RO/EZ-beleid, waaronder detailhandelsbeleid, bedrijventerreinenbeleid, kantorenbeleid en arbeidsmarktbeleid.
• Je neemt deel aan de actualisering van de groenstructuurvisie en ontwikkelt hiervoor een uitvoeringsprogramma.
• Je neemt deel aan de actualisering van het stedelijk waterplan, waarbij de nadruk ligt op de waterkwaliteit, waterkwantiteit en beleving.
• Je ontwikkelt beleidskaders met betrekking tot flora en fauna en ecologische structuren en vertaalt dit door naar een uitvoeringsprogramma.
• Je neemt deel aan stadsontwikkelingsprojecten en adviseert op het gebied van inrichting groen en water en ecologie.

Functie eisen:

• Je hebt een relevante opleiding op academisch niveau  (bijvoorbeeld planologie en ruimtelijke ordening, economie).
• Wij vragen minimaal vijf  jaar relevante ervaring.
• Je bent bekend met processen en procedures bij een lokale of regionale overheid.
• Je bent enthousiast en dynamisch.
• Je kan goed samenwerken en bent klantgericht.
• Je hebt organisatietalent (plannen en organiseren).
• Je hebt visie, bent bekend met procesmatig en projectmatig werken.
• Je neemt initiatief en gaat voor resultaat en dienstverlening aan klanten.
• Je staat stevig voor je mening, maar je behoudt daarbij gevoel voor bestuurlijke verhoudingen en mogelijkheden.
• Je bent in staat een netwerk op te bouwen binnen en buiten de gemeente en dit te onderhouden.
• Je bent communicatief sterk (schriftelijk en mondeling).

Enthousiast geworden? Neem voor meer informatie contact op met onze  recruiter Rebecca Broek via telefoonnummer 035-6250505 of stuur een e-mail naar rebeccabroek@nig.nl